999

سينما

زيبايي شناسي سينماي ابوالفضل جليلي از منظر نئوفرماليسم

فرماليسم گرايشي نو در تحليل اثر هنري است كه تلاش دارد كه بنياني علمي براي نقد پيدا كند. براي فرماليست‌ها درك اثر هنري وابسته به روندي تعاملي از سوي مخاطب اثر است كه در طي آن قواي ادراكي و شناختي او فعال مي شود و در جريان خوانش اثر قرار مي‌گيرد. بنابراين آن‌ چه كه منتقد اثر هنري نيز مطالعه مي كند شكل هايي هستند كه اين فرايند را به انجام مي رسانند. اساسي‌ترين كاربرد جديد فرماليسم در بررسي فيلم، استفاده ديويد بردول و كريستين تامسون در قابل رويكرد معروف به نئوفرماليسم بوده است. آن‌ها معتقدند كه نقد نئوفرماليستي برخلاف برخي شيوه‌هاي ساختارگرايانه و روانكاوانه به تماشاگري فعال نياز دارد و گستردگي عملكرد آن به نوعي است كه مي توان اين رويكرد را درباره همه ي فيلم‌سازان به كار گرفت. در ايران ابولفضل جليلي فيلم‌سازي صاحب سبك است كه تا كنون چهارده فيلم بلند سينمايي ساخته و در عرصه بين المللي جوايز فراواني دريافت كرده‌است. در اين مقاله تلاش شده پس از تبيين ويژگي‌هاي فرمال و سبكي در نقد نئوفرماليستي بوردول و تامسون، مجموعه آثار اين فيلم‌ساز از اين منظر تبيين و نشان داده شود كه چگونه عناصر مشابه در آثار جليلي او را به فيلم‌سازي صاحب سبك تبديل كرده‌است.

فيلم كوتاه داستاني " صراحي"

روحاني، علي

روحاني، علي

1394

257 ص. جدول، نمودار

1/1/1900 12:00:00 AM

The Aesthetics of Abolfazl Jalili’s Films through Neoformalism

Neoformalism , Film Form , Film Style , Abolfazl Jalili

Fiction film (Sorahi)

كارشناسي ارشد