967

نقاشي

تحليل گسترش بهره گيري از مفهوم نابهنگامي در آثار نقاشان دهه 80 ايران

پژوهش حاضر با رويكردي توصيفي تحليلي به منظور بررسي گسترش نابهنگامي در ميان آثار هنرمندان نقاش معاصر و بالاخص در دهه هشتاد هجري شمسي در ايران، براي يافتن ويژگي ها و مشخصه هاي فضاهاي چندگانه و التقاطي همزمان در يك اثر و به ويژه وجهي از نابهنگام بودن كه به بي مكاني-بي زماني اشاره دارد، به علاوه بررسي شرايط زيرمتني توليد اين گونه آثار و گستردگي آن در ميان نقاشان ايراني اين دهه انجام شده است. همچنين در آن به بررسي تاريخچه تركيبات التقاطي در ادواري از تاريخ هنر ايران به عنوان شناسايي تاريخچه حضور اين گونه فضاها در آثار نقاشي ايران پرداخته شد. اطلاعات ضروري تحقيق به روش كتابخانه اي جمع آوري گرديد. از جمله نتايجي كه از اين پژوهش حاصل شده است به اين موارد مي توان اشاره كرد: اين شيوه ي هنري جزئي از جريانات پست مدرنيسم در هنر معاصر محسوب مي شود كه به صورت تركيبات منتشر و پراكنده، از عناصر گوناگون در كليتِ فضاهاي التقاطي، بدون امكان و احتمال تشخيص و ارجاع به فضا، مكان يا زمان مشخص، ويژه و واحدي نمود پيدا مي كند. اين گونه آثار متاثر و برخاسته از تصاوير و ايماژهاي ذهني هنرمند مي باشند كه تحت تاثير تجربه ي زيسته، ذهنيات و انديشه هاي او به نسبت زمانه ي خود كه در عصر ما، جهاني شدن، سرعت انتقال و گستردگي ارتباطات، چندفرهنگي شدن، و در جامعه ي ايران دهه هشتاد، رويدادهاي گوناگون سياسي، اجتماعي فرهنگي مي باشد؛ خلق مي شوند. واژگان كليدي: نابهنگامي، فضا، هنر فضادار، نقاشي ايران دهه 80 شمسي ، همبودي(همزماني).

نابهنگامي

عليمحمدي اردكاني، جواد

خسروي، خسرو

1396

189ص.: مصور (بخشي رنگي)

1/1/1900 12:00:00 AM

The analysis of utilization spread of untimeliness consept in Iranian painters works in the 80s of Iran

Untimeliness , space , Iranian painters works in the 80s of Iran,simultaneity

Untimeliness

كارشناسي ارشد