891

سينما

مطالعه سينماي خياباني ايران به مثابه يك زيرگونه از گونه درام

در سالهاي اخير «مطالعات ژانر» به يكي از مهم ترين مباحث سينمايي تبديل شده است. اين پژوهش با استفاده از نظريه هاي ژانر به بررسي چند فيلم كه بين سال هاي 1349 تا 1357 در سينماي ايران ساخته شده اند مي پردازد و با پيدا كردن مولفه هاي مشترك در آنها از نظر ساختاري و محتوايي آنها را در يك زيرگونه به نام «سينماي خياباني» دسته بندي مي كند. بدين منظور پس از مشخص كردن شانزده ويژگي مشترك به لحاظ ساختار و محتوا كه مهم ترين آنها و شرط ورود به اين زيرگونه ، حضور غالب فضاهاي شهري و عمومي در مقابل فضاهاي بسته و استوديو است، اين پژوهش به نُه فيلم مي رسد كه امكان قرار گرفتن در اين زير گونه ي سينمايي را دارند. از آنجا كه فيلم هاي بررسي شده همگي طي يك دوره مشخص ساخته شده اند با مروري بر فيلم هاي سينماي ايران در اين دوره سير تحولات سينمايي، چرخه ها و مضامين غالب كه طي اين مدت پديد آمدند و منجر به ساخته شدن چنين آثاري شدند مورد بررسي قرار مي گيرد. همچنين با بهره گيري از رويكرد بازتاب، شرايط اجتماعي، اقتصادي، سياسي و فرهنگي ايران در آن دوران، مورد مطالعه قرار مي گيرد و اثرات اين شرايط، بر جهان بيني حاكم بر فيلم هاي «سينماي خياباني» بررسي مي شود.

برزخ

عسگري كيا، فرشاد

صادقي، جواد

1394

241 ص.: مصور

1/1/1900 12:00:00 AM

Cinema of Iran , Genre theories , Reflective approach , Street cinema , City as a locative element

كارشناسي ارشد