885

نقاشي

بررسي مفهوم لباس به مثابه واسطه نقاشي در هنر ايران معاصر

اين پژوهش با هدف واكاوي جنبه هاي غيركاربردي لباس و تحليل چگونگي تغيير كاربري آن از پوشش به رسانه ي هنري، با روش توصيفي- تحليلي صورت گرفته است؛ و ضمن بيان فلسفه ي زيبايي شناسي روزمرهي جان ديويي ، به بررسي مفاهيم ايدئولوژيك و اجتماعي و فرهنگي لباس و همچنين تاريخچه اي از لباس و مُد مي پردازد. با شروع قرن بيستم بسياري از هنرمندان اقدام به شكستن مزرها كردهاند و لباس را نيز به مثابهي يك رسانهي هنري به كار گرفتند. از ميان آنها هنرمنداني انتخاب شده است كه مستقيم يا غيرمستقيم بين هنر نقاشي و طراحي لباس ارتباط برقرار كردهاند. براي نمونه از سالوادور دالي و اندي وارهول نام برده شده است كه با طراحان لباس مانند السا اسكاپارلي و ايو سنلوران همكاري داشتهاند و نقاشي را روي لباس پياده كردهاند. در ايران اما لباس كم‌تر به مثابهي هنر نقاشي كاركرد داشته است. تنها ميتوان به نمونههاي اندكي از آثار رضا هدايت و علياكبر صادقي و تلاش فارغالتحصيلان هنر در برند كيفهاي پارچهاي فرفرهرنگي اشاره كرد. اين حاكي از آن است كه چون طبق قوانين اجتماعي و شكل فرهنگ جامعه هنوز لباس و نمايش آن جايگاه ويژهاي در ايران پيدا نكرده است؛ هنرمندان ايراني جايگاه رسانهي هنري براي لباس قائل نبوده و به ارزشهاي بياني آن پي نبرده‌اند؛ اما اين پژوهش مدخلي براي تسريع روند پيوند لباس با هنر است. كليدواژه ها: لباس و مُد، زيبايي شناسي روزمره، رسانه ي هنري

لباس به مثابه رسانه نقاشي

معين الديني، محمد

هدايت، رضا

1396

122ص.: مصور (رنگي)

1/1/1900 12:00:00 AM

The Concept of Dress as a Mediator of Painting in Contemporary Iranian Art

Clothes and fashion , Everyday aesthetics , art medium

Dress as a painting medium

كارشناسي ارشد