725

ادبيات نمايشي

بررسي زاويه ديد و دامنه زماني روايت در قرآن از منظر روايت شناسي ساختارگرا

داستان‌ها يكي از مولفه هاي بارز ارتباطات انساني¬اند كه به عنوان تمثيل و نمونه براي روشن كردن اهداف خاصي مورد استفاده قرار مي‌گيرند. قصه هاي موجود در كتاب¬هاي الهي با وجود شباهت هاي زيادشان با ديگر قصه ها، داراي وجهي الهي- حقيقي اند و هيچ يك از آن ها ساخته ي تخيل و ذهن بشر نيستند. قرآن نيز به عنوان تنها معجزه ي مجسم پروردگار در عصر حاضر، براي هدايت انسان و انتقال مفاهيم پيچيده از داستان استفاده كرده است. از اين رو مي توان ساختار قرآن را به عنوان يك متن مستقل مورد تحليل و بررسي قرار داد. بايد گفت كه تحليل دروني روايت مثل هر تحليل نشانه‌شناسي دو ويژگي را به نمايش مي‌گذارد؛ اول اين‌كه روايت‌ها را به عنوان پديده‌هاي زباني مستقل، جدا از بافت توليد و دريافت‌شان مورد توجه قرار مي‌دهد، دوم اين‌كه قصد دارد ساخت زيربنايي و نهفته‌اي كه مي‌توان آن ها را در بي‌شمار روايت‌هاي متنوع ديگر ديد، آشكار سازد. اين پژوهش قرآن را در حيطه يِ روايت شناسي ساختارگرا مورد ارزيابي قرار مي دهد.

غربتي ها

معافي، فرزاد

طاهري پور، زهرا

1394

222 ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

كارشناسي ارشد

هنر