661

ادبيات نمايشي

آسيب شناسي مخاطب در نمايشنامه هاي دفاع مقدس

دفاع مقدس يكي از نقاط عطف در تاريخ معاصر ايران مي‌باشد. جنگ ايران و عراق 8 سال طول كشيد و طولاني‌ترين جنگ‌ سده‌ي بيستم نام گرفت. اما جدا از مسأله‌ي جنگ و دفاع همه‌ جانبه‌ي ايرانيان از خاك و وطن‌شان، خود موقعيت جنگ براي بسياري از هنرمندان، نويسندگان، فيلمسازان و بسياري ديگر امكاني است براي به تصويركشيدن و بازنمايي هنرمندانه‌ي رشادت‌ها و دليري‌هاي مردان و زنان اين سرزمين. در اين ميان، هنر تئاتر به خوبي توانست با تصويركردن جبهه‌هاي نبرد و رزمندگان موقعيت‌هاي دراماتيك فراواني به لحاظ نمايشي خلق كند. اما تئاتر دفاع مقدس همچون فيلم و داستان و شعر دفاع مقدس، در پاره‌اي زمان‌ها دچار نوعي استحاله‌ي موضوعي شده است. دست كم براي دو دهه، تئاتر دفاع مقدس اسير نوعي واقع‌گرايي خشك و حتي در برخي اجراها شعاري گشت. در نتيجه‌ي آن بخش بزرگي از مخاطبان خود رااز دست داد. ما در اين رساله برآنيم تا ضمن تبارشناسي تئاتر دفاع مقدس در سه دهه‌ي اخير، و ضمن بررسي، نقد و تحليل برخي از نمايش‌ها، به مقوله‌ي مهم و تعيين‌كننده‌ي مخاطب نزد اين نوع تئاتر بپردازيم. از اين رو با بررسي سه نمايشنامه‌ي دفاع مقدسي كه در طي اين سال‌ها بارها و بارها در تهران و شهرستان‌ها اجرا شده‌اند، مساله‌ي اقبال و عدم اقبال مخاطبان به اين آثار را از منظر نقدهاي مثبت و منفي كه در مورد اين آثار گفته و نوشته شده‌ است، مورد بررسي قرار دهيم. اين سه نمايشنامه به ترتيب پرمخاطب، مخاطب متوسط، و كم مخاطب، پچپچه‌هاي پشت خط نبرد اثر عليرضا نادري، اهل اقاقيا اثر سعيد تشكري و بيدخون اثر علي‌محمد رادمنش مي‌باشند

نمايشنامه ويلا

فهيمي، حسين

1393

104 ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

كارشناسي ارشد

هنر