61

سينما

فرماليسم گرايشي نو در تحليل اثر هنري است كه تلاش دارد كه بنياني علمي براي نقد پيدا كند. براي فرماليستها درك اثر هنري وابسته به روندي تعاملي از سوي مخاطب اثر است كه در طي آن قواي ادراكي و شناختي او فعال ميشود و در جريان خوانش اثر قرار ميگيرد. بنابراين آن چه كه منتقد اثر هنري نيز مطالعه ميكند شكلهايي هستند كه اين فرايند را به انجام ميرسانند. اساسيترين كاربرد جديد فرماليسم در بررسي فيلم، استفاده ديويد بردول و كريستين تامسون در قابل رويكرد معروف به نئوفرماليسم بوده است. آنها معتقدند كه نقد نئوفرماليستي برخلاف برخي شيوههاي ساختارگرايانه و روانكاوانه به تماشاگري فعال نياز دارد و گستردگي عملكرد آن به نوعي است كه ميتوان اين رويكرد را درباره همهي فيلمسازان به كار گرفت. در ايران ابولفضل جليلي فيلمسازي صاحب سبك است كه تا كنون چهارده فيلم بلند سينمايي ساخته و در عرصه بين المللي جوايز فراواني دريافت كردهاست. در اين مقاله تلاش شده پس از تبيين ويژگيهاي فرمال و سبكي در نقد نئوفرماليستي بوردول و تامسون، مجموعه آثار اين فيلمساز از اين منظر تبيين و نشان داده شود كه چگونه عناصر مشابه در آثار جليلي او را به فيلمسازي صاحب سبك تبديل كردهاست.

روحاني، علي

1394

272ص.: جدول، نمودار

he Aesthetics of Abolfazl Jalili’s Films through Neoformalism

9/22/2015 12:00:00 AM

Neoformalism , Film Form , Film Style , Cinema of Abolfazl Jalili

152

كارشناسي ارشد

151

هنر