597

مهندسي معماري اسلامي

پياده‌راه ها يا مسيرهاي پياده به منظور تبديل جوامع ما به مكان‌هاي امن و لذت بخش براي پياده‌روي اختصاص داده شده‌اند. امروزه،ما در سياست هاي برنامه ريزي شهري به دنبال تقويت محيط‌هاي پياده و از بين بردن موانعي هستيم كه توانايي ما را براي پياده‌روي آسان و ايمن محدود مي‌كند. ايجاد محور پياده گردشگري نوين در شهرسازي معاصر،تحت عنوان جنبش پياده گستري ، برنامه‌ريزي پياده ،يا گسترش فضاهاي پياده را به همراه داشته است .در حال حاضر،بسياري از شهر‌هاي كوچك و بزرگ در جهان وجود دارند كه اجازه استفاده از وسايل نقليه به خصوص در فضاي عمومي را ندارند. به طور كلي در ايران به اين مناطق محورهاي پياده يا خيابان‌هاي پياده گفته مي‌شود.برخي از شهرها مانند تبريز،مشهدو نيز تهران خيابان‌هاي مخصوص پياده(پياده راه) را طراحي كرده‌اند. در اين رساله ما تلاش خواهيم كرد تا طرح موجود خيابان 17 شهريور تهران را با توجه به شاخص‌هاي به دست آمده از نمونه‌هاي بررسي شده پياده‌راه هاي ايران و جهان مورد نقد و ارزيابي قرار دهيم. در اين پژوهش فرضيه اصلي،مكانيابي نادرست اين خيابان به عنوان شاه راه اصلي حد واصل دو ميدان امام حسين و ميدان شهدا مي‌باشد كه پس از انجام مطالعات ميداني و خروجي تحليلي پرسشنامه‌ها و مصاحبه‌هاي عميق انجام شده از مسئولين ذيربط علت اصلي شكست طرح پياده‌راه 17 شهريور و تبديل شدن آن به يك فضاي نا امن شهري نيز اثبات همين فرضيه است. هدف اين پژوهش پس از بررسي علل شكست طرح پياده‌راه ،بازگرداندن سرزندگي و پويايي به اين مسير با ايجاد كاربري‌هاي تجاري و فرهنگي متناسب با نياز منطقه مي‌باشد.

مطوف، شريف

شاهرخيان، مرجان

1393

184 ص.: مصور، نقشه، جدول، نمودار

Review and ritual-centered design problems Avenue 17 Shahrivar

1/1/1900 12:00:00 AM

Walkways (Sidewalks) , Ritual Axis , Locate , 17 shahrivar

1383

كارشناسي ارشد

1382

معماري