478

معماري

پديده ي كودكان كار و خياباني يكي از معضلات آسيب زاي اجتماعي است كه گريبانگير اكثر شهرهاي بزرگ در جهان معاصر است. در ايران نيز اين پديده ي اجتماعي به عنوان يكي از تراژدي هاي شهري و يك واقعيت اجتماعي مورد پذيرش و نگراني قرار گرفته است. در حدود100 ميليون كودك خياباني در جهان وجود دارند كه تخمين ها نشان مي دهد حدود 1 تا 2 ميليون از اين كودكان در خيابان هاي ايران كار و زندگي مي كنند. آمارهاي پراكنده و برخي مطالعات مقدماتي درباره ي اين پديده ، حاكي از روند رو به گسترش آن در شهرهاي بزرگ ايران است. از دلايل مهم راهي شدن كودكان به خيابان ها براي كار و زندگي مي توان به توسعه ي نامتوازن و عدم هماهنگي ساختارهاي فرهنگي، اقتصادي، اجتماعي، سياسي و خانوادگي اشاره نمود. در مجموع مي توان گفت دو عامل بيروني و دروني سبب گسترش اين پديده است. از عوامل بيروني مي توان به سياست گذاري هاي نامناسب سازمان ها و ارگان ها و در نتيجه ي آن گسترش فقر اشاره كرد و از عوامل دروني مي توان از ساختارهاي نامناسب خانواده ها نام برد. منظور از ساختارهاي نامناسب خانواده ها، طلاق والدين، اعتياد اعضاي خانواده، مرگ فرد تاثير گذار خانواده و... مي باشند. كودكان خياباني يا بي سرپرست با زندگي در خيابان ها از حقوق اوليه خود مانند حق تحصيل، زندگي در كانون گرم خانواده، بهداشت، خوراك، پوشاك مناسب، درمان و از همه مهمتر لذت بردن از روزهاي موثر و زيباي كودكي و بهره بردن از دنياي شيرين كودكي براي ساختن فرداهايشان محروم هستند. آسيب هايي كه اين كودكان در معرض آن واقع مي شوند به سه دسته ي اصلي آسيب هاي اجتماعي، آسيب هاي جسمي - رواني و آسيبهاي يادگيري تقسيم مي شوند. گفتني است كه جامعه و كودكان كار و خياباني تاثير متقابلي بر روي يكديگر دارند، همانطور كه اين كودكان تحت تاثير اثرات نامناسب زندگي در خيابان ها هستند، جامعه نيز از خطرات خياباني شدن كودكان در امان نخواهد بود. خراب شدن چهره ي شهر،گسترش ناامني، گسترش فساد اخلاقي و.. از جمله اثرات سوء وجود پديده كودكان كار و خياباني در جوامع است. نبود امكانات كافي و موسسات استاندارد در شهر تهران از معضلات مربوط به پديده كودك خياباني است. اكثر موسسات و مراكز موجود به صورت خيريه هايي درساختمان هاي مسكوني يا غير مسكوني با كاربري هاي غير مرتبط كه امكانات و خدمات محدودي در اختيار كودكان خياباني قرار مي دهند. هدف از پژوهش پيش رو در درجه ي اول بازگرداندن دنياي گمشده به كودكان معصوم كار و خياباني بواسطه طراحي فضايي با ضوابط و استاندارهاي معماري كودك گراست. مركز اقامتي، تفريحي، آموزشي و درماني براي كودكان سنين 5 تا 12 سال با ظرفيت 120 نفر در منطقه ي 12 تهران، محله ي دروازه غار (شوش) طراحي خواهيم كرد.

دباغ، امير مسعود

272ص.: مصور (رنگي)، جدول، نقشه

Design house orphanedchildren with the apporoach of Psychology environment and sociability

1/1/1900 12:00:00 AM

street children , child labor , child-oriented architecture , childhood recovery , standardization of child labor center

كارشناسي ارشد

معماري