4519

ادبيات نمايشي

تلفيق كمدي در تراژدي، ايده¬اي است كه بسياري از نويسندگان در متون نمايشي خود از آن بهره برده¬اند. اين امر در روند و سير تاريخي خود دچار تغييرات و تحولات بسياري شده است. از عصر رنسانس و دوران اليزابتين تا قرن بيستم، نمايشنامه نويسان به تلفيق كمدي در آثار تراژيك خود بيش از پيش پرداختند. با توجه به كمرنگ شدن مرز ميان دو گونۀ نمايشي تراژدي و كمدي در قرن هاي اخير، عناصر كميك در بستر متون تراژدي كاركرد متفاوتي پيدا كرد. به نظر مي رسد وجود موقعيت‌هاي كميك در نمايشنامه‌هاي تراژدي دورۀ اليزابتين، وقفه و شكستي در روند كلي نمايشنامه ايجاد كرده و اين موقعيت ها در تراژدي هاي قرن بيستم به يك بستر مفهومي بدل شده است. براي بررسي اين امر، عناصر كميك را در آثار شكسپير و چخوف به عنوان دو نمايشنامه نويس جريان ساز دورۀ اليزابتين و قرن بيستم، مورد كاوش قرار داديم. هدف اصلي اين پژوهش آن است كه با روش "راهبردعملياتي" كه يكي از شيوه¬هاي "سنخ شناسي" است، در ابتدا به كاركردهاي عناصر كميك در بستر متون تراژيك دو دورۀ تاريخي عصر اليزابتين و قرن بيستم بپردازيم و سپس تفاوت اين كاركردها را در اين دو دورۀ تاريخي، بررسي نماييم. در نتيجۀ اين پژوهش به نظر مي رسد كه در آثار شكسپير از عصر اليزابتين، طنز در پس زمينۀ درام شكل مي گيرد؛ در حالي كه در آثار چخوف به عنوان نماينده ي نمايشنامه نويسان قرن بيستم، در بستر درام به صورت گسترده پراكنده مي شود.

مظنونين هميشگي

علوي‌طلب، ميترا

قاسم‌پور، اكرم

1403

108ص.: جدول( بخشي رنگي)