4470

معماري داخلي

دوران كودكي يكي از مهم‌ترين مراحل رشد انسان است كه در آن شخصيت، خلاقيت و توانايي‌هاي شناختي او شكل مي‌گيرد. محيط‌هاي معماري، به‌ويژه فضاهاي فرهنگي و آموزشي، نقش كليدي در تقويت اين جنبه‌ها دارند. اين پژوهش به بررسي تأثير مؤلفه‌هاي معماري سنتي ايران بر طراحي داخلي فضاهاي فرهنگي كودكان پرداخته و نمونه‌اي از اين رويكرد را در طراحي فرهنگسراي كودك ايراني (خانه ميراخوري شهرستان گرمسار) ارائه مي‌دهد. هدف اين تحقيق، شناخت اصول طراحي داخلي مناسب براي كودكان بر اساس ميراث معماري سنتي و بررسي تأثير اين عناصر بر رشد ذهني، خلاقيت و تعاملات اجتماعي آن‌ها است. در اين پژوهش، ابتدا مباني نظري تحقيق از طريق بررسي مفاهيمي همچون شناخت كودك، نيازهاي روان‌شناختي و رشد شناختي او در ارتباط با محيط معماري بررسي شده است. سپس ويژگي‌هاي معماري سنتي ايران، شامل بهره‌گيري از فرم، رنگ، نور، آب، طبيعت و نقش آن‌ها در شكل‌گيري فضاهاي آموزشي و فرهنگي مورد تحليل قرار گرفته است. روش تحقيق شامل مطالعات كتابخانه‌اي، بررسي تطبيقي نمونه‌هاي مشابه داخلي و بين‌المللي، و تحليل طراحي داخلي فضاهاي كودك‌محور بوده است. نمونه‌هاي مورد بررسي شامل فرهنگسراها، موزه‌هاي كودك و فضاهاي يادگيري بوده كه نقاط قوت و ضعف آن‌ها در طراحي داخلي تحليل شده است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه بهره‌گيري از مؤلفه‌هاي معماري سنتي ايران در طراحي فضاهاي فرهنگي كودكان، علاوه بر ايجاد حس تعلق به فرهنگ بومي، به بهبود تعاملات اجتماعي، افزايش خلاقيت و ارتقاي كيفيت يادگيري كمك مي‌كند. پيشنهادهاي اين پژوهش شامل ادغام المان‌هاي سنتي با اصول طراحي مدرن، استفاده از عناصر طبيعي، توجه به مقياس كودكانه در طراحي داخلي، و ايجاد فضاهاي منعطف و تعاملي براي ارتقاي تجربه يادگيري است. اين مطالعه تأكيد مي‌كند كه توجه به الگوهاي معماري بومي در طراحي فضاهاي فرهنگي كودكان، مي‌تواند تأثيرات مثبتي در توسعه پايدار فرهنگي و اجتماعي داشته باشد.

داعي پور، زينب

1403

176ص.: مصور(رنگي)، نقشه