4461

عكاسي

پژوهش پيش‌رو بر مطالعه و بررسي تصاوير افراد ناقص‌الخلقه و بازنمايي بدن اين گروه از مطرودان در عصر ناصري تمركز دارد. عكس به‌عنوان يك كنش گفتماني در نظر گرفته شده و كاركرد دوربين عكاسي در مواجهه با گروه خاصي از افراد طردشده يعني ناقص‌الخلقه‌ها بررسي مي‌شود. ناقص‌الخلقگي يكي از مؤلفه‌هاي «ديگري‌ساز» است كه منجر به طرد اجتماعي گروهي از افراد جامعه از مشاركت در اجتماع توسط گفتمان قدرت مي‌شود؛ چرا كه بدن‌هاي غيرعادي و ناسالم در معرض طرد اجتماعي قرار مي‌گيرند. فرد ناقص‌الخلقه از سمت افراد سالم جامعه به حاشيه رانده مي‌شود. پژوهش حاضر تلاش دارد نشان دهد كه عكاسي، به‌ويژه در دوره قاجار، نه فقط ابزاري براي مستندسازي، بلكه ابزاري نظارتي و كنترلي در خدمت قدرت نيز بوده است. اين مطالعه با استفاده از تحليل گفتمان فوكويي، رابطه ميان بدن، قدرت و بازنمايي عكاسانه افراد ناقص‌الخلقه را مورد واكاوي قرار داده و نشان مي‌دهد كه چگونه تصاوير اين افراد به‌مثابه ابژه‌هايي در شبكه روابط قدرت عمل كرده و به تثبيت گفتمان مسلط طرد بدن‌هاي ناهنجار و غيرعادي منجر شده است. اين پژوهش همچنين با بررسي تأثير اين گفتمان بر سلسله‌مراتب اجتماعي و پويايي‌هاي قدرت مشخص مي‌كند عكاسي در دوره قاجار نه‌تنها بازتابي از نگرش‌هاي اجتماعي و سياسي حاكم بوده، بلكه از طريق بازنمايي‌هاي خاص خود و تمهيدات به كار گرفته شده، به تثبيت و تقويت سازوكارهاي قدرت در جامعه و مشروعيت‌بخشي يا طرد گروه‌هاي خاصي از جامعه كمك كرده است. در نهايت چنين نتيجه شد كه گفتمان عكاسي به‌عنوان ابزاري گفتماني بوده كه در راستاي كنترل و نظارت بدن‌هاي بهنجار و نابهنجار به كار گرفته شده است.

مكان مطرود

صديقي‌فرد، مرتضي

1403

105ص.: مصور(رنگي)

Qajar Era Photography , Imperfect creation , outcast people , Congenital Disability , Foucauldian Discourse Analysis

كارشناسي ارشد

هنر