431

سينما

واكاوي مفهوم وانموده در خانواده ايراني سينماي دهه‌ي هشتاد

مفهوم وانموده و كاركرد آن به زعم ژان بودريار فيلسوف معاصر فرانسوي، در نهايت مسير خود، يعني در دوره معاصر، دچار چرخش و دگرگوني‌اي اساسي شده است و بر خلاف انتظار و توقع توده (در حالت ناهشياري كامل وي)، در جهت ضد ارتباط و واسازي اطلاعات هر جامعه‌اي، حركت كرده است. اين روند با هم‌سويي ايدئولوژي رسانه حاكم بر جامعه و با دست كاري نشانه‌ها و استراتژي تهي سازي معنا و از همه مهم‌تر با اغواي مخاطب و واداشت او به سكوت و انفعال و در نهايت، خنثي سازي ارزش‌ها، روند خود را تثبيت كرده است و با اين شيوه، خطوط قرمز زندگي فردي، ذائقه، علايق، انديشه‌هاي خانواده و ... را به ميداني براي تحقق اهداف خود تبديل كرده است. سينماي ايران در دهه هشتاد، به طور ضمني يا آشكار، تصويري از واقعيت‌هاي اجتماعي خانواده را باز‌نمايي مي‌كند كه با خلق كليشه‌هايي از روابط، شخصيت‌ها و موقعيت‌ها، نقش مهمي در برساخت ذهني انسان ايراني به روابط خانوادگي دارد اما اين سينما با بازنمايي خانواده در موقعيت‌هاي بحران (دروغ، پنهان‌كاري، خيانت، رابطه فرا‌زناشويي و ...) به جاي حل مسئله مورد نظر، يا با بازگشت به سنت‌ها به شكل موقت، آن را به تاخير مي‌اندازد يا با ايجاد ابهام در روابط و نقش‌ها به تشديد بحران آن مي‌افزايد. بنابراين سعي بر اين است با تفسير بودريار از وانموده، و جريان سازي‌هاي آن مشخص شود كه چطور اين روند شكل گرفته و در نهايت خانواده تهي شده از معنا در سينماي دهه هشتاد ايران در فضاي وانموده و فراواقعي بازنمايي مي‌شود. بر اين اساس در اين پژوهش با استفاده از الگوي تبيني بودريار در باب فضاي وانموده به بررسي بازنمايي خانواده در سينماي دهه هشتاد مي‌پردازيم.

روزگار وصل

فهيمي، حسين

1396

105ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

An analysis of the concept of representation in the Iranian family of cinema in the eighties

Probability , Acute Reality , Media , Extravaganza , Simulation , Semiotics , Ideology , Iranian Family , Decade of 1380

Connected time

كارشناسي ارشد

هنر