396

معماري

فضاهاي مشترك در فضاهاي زيستي انسان، عرصه‌اي براي ظهور رفتارهاي فردي و جمعي انسان‌هايي است كه در آن زندگي مي‌كنند. فضايي كه بستري براي تعاملات و زندگي اجتماعي انسان‌هاست. و از آن‌جا كه اين‌ها بخشي از تكامل بشريت هستند، و رشد و كمال و شكوفايي ابعاد وجودي انسان تنها در پرتو زندگي اجتماعي و پذيرش مسئوليت‌هاي اجتماعي امكان‌پذير است. بعلاوه فقدان آن باعث صدمات جبران‌ناپذيري بر شخصيت فردي و اجتماعي افراد دارد، پرداختن به اين موضوع داراي اهميت بسياري است. همچنين از آن‌جا كه مجتمع‌هاي مسكوني ارمغاني از دوره مدرنيسم و تفكر آن دوره هست، تا آن‌جا كه نيازهاي اجتماعي و فرهنگي انسان در درون آن ناديده پنداشته شد‌ه‌اند. موضوع اصلي اين پژوهش قرار گرفته است تا نياز اجتماعي انسان و تعاملاتش در فضاي آن بررسي شود. هدف اين پژوهش جست‌وجوي چارچوبي منعطف براي تبيين چگونگي ارتقاي تعاملات اجتماعي در مجتمع‌هاي مسكوني است. پرسش اصلي اين است كه «ارتقاي تعامل اجتماعي افراد با يكديگر» در فضاي مشترك مجتمع‌هاي مسكوني، با چه مولفه‌هاي كالبدي و روانشناختي همراه است؟ براي پاسخ به اين پرسش، با مرور سابقۀ موضوع و بررسي تعاريف مربوط به آن و به علاوه پژوهش‌هاي مكان، مفاهيم و نظريه‌هاي مرتبط تحليل شد. براي دقت بيشتر موضوع، چارچوب تحليلي پيشنهادي، معيارها و شاخص‌هاي استخراج شده، با استفاده از روش تحقيق تركيبي در مجتمع مسكوني شهرداري همدان تحليل شد. نتايج آزمون نشان داد كه رابطه معناداري بين ويژگي‌هاي كالبدي و ادراكي فضاي مشترك مجتمع مسكوني و ارتقاي تعامل ساكنين وجود دارد. و وجود ويژگي‌هايي همچون: سرزندگي، تعامل با طبيعت، تنوع در فضا و حس تعلق... در فضاي مشترك مجتمع مسكوني باعث افزايش اين تعاملات مي‌شود.

اسلامي، يحيي

1395

139ص.: نمودار، شكل، مصور (رنگي)

Design and study of common spaces and interfaces in residential complexes

1/1/1900 12:00:00 AM

Shared space , residential complex , social interactions , hybrid environment , socialization

كارشناسي ارشد

معماري