368

ادبيات نمايشي

ملاك‌هاي مشروعيت و مقبوليت تئاتر در جامعة ايراني در فاصله سال‌هاي (1260-1300 شمسي)

اين پژوهش به چگونگي شكل‌گيري ميدان تئاتر نوين ايران از دريچة جامعه شناسانة بورديو مي پردازد. همچنين ملاك‌هاي مشروعيت و مقبوليتِ اين ميدان جديد التأسيس را بررسي مي كند. فضاي اجتماعي جامعة ايراني تا پيش از مشروطيت و رخداد تجدد، داراي نهادهاي ثابت و سنتي است. تحت استيلاي گفتمان هاي حاكم عرفي و شريعت مدار، تنوع جهان نگري ها محدود است. تنوع و نوآوري در هنر نيز، چون ساختارهاي نهادينه شدۀ سنتي جامعه، بسته و خود بسنده است و هنر نوگراي جاري در جهان غرب، در ساختار سنتي هنر ايران جايگاهي ندارد. رخداد تجدد، به معناي گشايش عرصه هايي تازه براي ايجاد هنرهاي نويني چون رمان و تئاتر نوين است. ايجاد اين هنرها مستلزم تأسيس ميدان هاي تازه اي از توليد فرهنگي است، كه اين هنرهاي نوين را به سوي مشروعيت¬يابي سوق مي دهد. ملاك هاي مشروعيت هنر نويني چون تئاتر در اين پژوهش بر اساس تحليل تكوين و دگرگوني ميدان تئاتر ايران بر اساس نظريۀ پي ير بورديو مورد مطالعه قرار گرفته است. بر اين اساس با قواعد شكل دهنده به ميدان مستقل هنر تئاتر و رابطۀ آن با ساير ميدان هاي اجتماعي، ملاك هاي مشروعيت درون ميدان، برون ميداني و ملاك هاي بر آمده از منطق منازعه كنش¬گران هنر تئاتر نوين ايران استخراج شده است. در اين پژوهش دورۀ تاريخي آغاز تئاتر نوين ايراني از سال 1260 تا 1300 شمسي به عنوان مقطع زماني مد نظر بوده و رابطه منش كنش گران فردي و گروه هاي نمايشي با ساختار تازه تأسيس ميدان تئاتر نوين ايران كاويده شده است.

نگارش نمايشنامۀ «نقش خان عمو در تياترِ بزنگاه مشروطيت»

اسدي، سعيد

قاسم پور، اكرم

1391

275 ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

Legitimacy , Iranian Theater , Constitution Theater , Bourdieu , Social Atmosphere , Field

كارشناسي ارشد

هنر