354

ادبيات نمايشي

كاربرد زبان عاميانه و زبان ادبي در درامهاي ايراني با تكيه بر آثار بهمن فرسي، بهرام بيضايي، اكبر رادي و عباس نعلبنديان

از دوران باستان نمايشنامه جزو ادبيات محسوب مي شده و امروز هم معمولاً متون نمايشي كلاسيك كه با رعايت قواعد ارسطويي، به زبان فاخر نوشته شده باشند متون ادبي بشمار مي آيند. هدف از اين پژوهش بررسي كاربرد زبان عاميانه و ادبي در درام هاي ايراني است، بدين منظور پس از ارائۀ تعاريفي از واژگان كليدي، نخست به شرح مختصري دربارۀ تئاتر ايران و بررسي تحولات زبان نمايشنامه نويسي تا سال 1332 پرداخته، سپس تاريخ تئاتر ايران و تحولات زبان نمايشنامه نويسي از سال 1332 تا 1350 در گزيده اي از آثار فرسي، بيضايي، رادي و نعلبنديان مورد بررسي و پژوهش قرار گرفته است. روش اين پژوهش به شيوۀ تحليلي و كتابخانه اي بوده و در برخي موارد پژوهش ميداني نيز صورت گرفته است. در سالهاي اخير برخي نويسندگان به منظور مردمي كردن هنر نمايش، از ادبيات عاميانه بدون رعايت قواعد دستور زبان پارسي استفاده مي كنند و اين كار تهديدي براي هويت، فرهنگ و هنر ايران به شمار مي رود، كه مهمترين مسئلۀ اين پژوهش را در برمي گيرد. پس از بررسي آثار نمايشنامه نويسان ذكر شده اين نتيجه دريافت شد كه هر كدام از اين نمايشنامه نويسان به شيوۀ خاص خود از زبان عاميانه و زبان ادبي به صورت كاربردي استفاده كرده اند و در اين ميان، آثار نعلبنديان مي تواند به عنوان الگو در اين زمينه مورد استفاده قرار گيرد.

نگارش نمايشنامة "من، سكوت"

كاميابي مسك، احمد

قاسم پور، اكرم

1392

1/1/1900 12:00:00 AM

كارشناسي ارشد

هنر