3310

سينما

نقش سينماي مستند در بسط آگاهي و انديشه، از بدو پيدايش آن مورد توجه بوده است. گره خوردن اين سينما با تحولات اجتماعي، فرهنگي و سياسي، افقهاي شگفتانگيزي را فراروي انسان معاصر قرار داده است. سينماي مستند اگرچه به ثبت و بازتاب جهان بيرون و جلوههاي عيني پديدهها ميپردازد، اما تأثير آن بر دنياي بيپايان ذهنيتها، عقايد، پندار و افكار، انكارناپذير است. از اين روست كه سينماي مستند بر گستره ايمان و آگاهي آدمي، تأثيري ژرف و ماندگارميگذارد و از اين قابليت بيبديل برخوردار است كه بيانگر بسياري از پيامهاي ارزشمند و اصيل باشد. امروزه مرز ميان سينماي داستاني و مستند از بين رفته است، به طوري كه سينماي داستاني گاه بسيار باورپذيرتر از هر زمان ديگري ميشود. يكي از شيوههايي كه در آن روايت با ويژگيهاي مستند بيان ميشود، شيوهي شبه مستند است. سينماي ايران با تكيه بر استعداد كارگرداناني همچون عباس كيارستمي و كيانوش عياري به يكي از جريان هاي مهم سينما در زمينه شيوه شبه مستند در روايت تبديل شده است. شيوهاي كه اگرچه واقعيت داستاني در آن دخل و تصرف صورت ميگيرد اما حقيقت آن كاملاً باورپذير خواهد بود. كيارستمي و عياري با بهره گيري از عناصر و تكينك هاي مستندسازي، داستاني را روايت مي كنند كه مرز ميان واقعيت و تخيل مبهم است و مخاطب در تشخيص واقعيت از ساختگي دچار ترديد مي شود. بنابراين پرسش اصلي اين پژوهش اين خواهد بود كه استفاده از روايت شبه مستند در آثار كيارستمي و عياري چگونه است؟ براي رسيدن به پاسخ اين پرسش قصد داريم با بررسي روايت آثار كيارستمي و عياري به جمع آوري اطلاعات به روش هدفمند بپردازيم. تجزيه و تحليل به روش توصيفي- تحليلي و از طريق تحليل فيلمهاي منتخب از دو كارگردان است.

عصر

روحاني، علي

1397

108ص.

Comparative study of narrative in Quasi-documentary style of Abbas Kiarostami and Kianoosh Ayari’s cinema

Asr

كارشناسي ارشد

هنر