329

نقاشي

دوره قاجار، بويژه دوره حكومت قريب به 50 ساله ناصرالدين شاه، دوره‌ايي است كه ايران در همه زمينه‌ها تحولات عمده‌اي را به خود ديده است. ريشه اين تحولات همگي برخاسته از تاثيرات مدرنيسم غربي بر ايران بودند. در اين ميان، يكي از عوامل مهمي كه در اين تحولات –بويژه در زمينه نقاشي ايراني- نقش مهمي را ايفا مي‌كند، ورود دوربين عكاسي به ايران است. در اين ايام، پديده‌هاي نويني در نقاشي ايراني ظهور مي‌كند كه پيش از اين سابقه نداشته است. عكاسي اساساً جهان‌بيني نقاشان ايراني را تحت تاثير گذاشته و نقاشي آن‌ها را به سمت واقع‌نمائي، شخصيت‌پردازي، جزئيات نگاري و استفاده از مباحث پرسپكتيو غربي مي‌كشاند. اين تاثيرات بويژه در چهره‌نگاري نقاشان دوره ناصري آشكارا خود را نشان مي‌دهد؛ بطوريكه حتي برخي از اين چهره‌نگاري‌ها مستقيماً از روي عكس بازنمايي شده‌اند. ترسيم چهره‌هاي واقع‌گرايانه، ترسيم جزئيات چهره، حالات نشستن سوژه‌ها و نگاه خيرة آنها به روبرو، همگي يادآور چهره‌هايي است كه از طريق دوربين عكاسي ثبت مي‌شوند. در اين پژوهش نيز سعي شده است تا علاوه بر توصيفِ گذراي زمينه‌هاي تاريخي ورود مدرنيسم به ايران، به بررسي نقش عكاسي در تحولات اين دوران و به‌ويژه تاثير آن بر هنر نقاشي در زمينه چهره‌ نگاري پرداخته شود. همچنين، در متن پژوهش آثار چندي از هنرمندان دوره ناصري با عكس‌هايي كه الگوي كاري آنها بوده‌اند تطبيق و بررسي داده شده‌اند تا از اين طريق توانسته باشيم به نقش كليدي هنر عكاسي، هم در جهان‌بيني نقاش‌هاي آن زمان و هم در فرمِ اجراي چهره‌نگاري‌ها پي ببريم.

خسروي، خسرو

گيتي، خسرو

1393

103 ص.: مصور

1/1/1900 12:00:00 AM

Nassereddin Shah’s period , Mossavar Newspaper , portrait painting , daguerrotype , photography

كارشناسي ارشد

هنر