317

تبليغ و ارتباطات فرهنگي

سرمايه هاي فرهنگي، اموال نا نوشته ملت ها است كه هويت آن ها را تشكيل مي دهد و فرهنگ مردمان آن را مي سازد. انطباق با فرهنگ عامه و اصول و ارزش هاي جامعه باعث مي شود تا آن جامعه همواره اين سرمايه ها را به صورت آگاهانه و غير آگاهانه حفظ و نگهداري كند و مانند هديه اي به نسل هاي پس از خود منتقل سازد. در كشور ما اما از اين سرمايه ها كم نيست و مي توان به سادگي مانند هاي بسياري براي اين گفته آورد. اين آثار كه هركدام بازتاب ذوق و هنر پيشينيان از يكسو و بازتاباننده مسايل مختلف اجتماعي و سياسي و اقتصادي زمان خود از سوي ديگر هستند، در طول سال ها مورد توجه مخاطبان خاص و عام خود قرار گرفته اند. برخي از اين آثار را مي توان در زمره آثار بزرگ جهاني نيز طبقه بندي كرد و با عنوان سرمايه فرهنگي به جهانيان-فارغ از اشتراكات فرهنگي و زباني- عرضه داشت و به نوعي اين آثار را به عنوان مبلغان فرهنگي جامعه به بازارهاي فرهنگي جهان صادر كرد. از جمله اين آثار مجموعه غزليات حافظ شيرازي است كه مي توان گفت تنها كتاب ادبيات ايراني است كه همواره در ميان مردم به معناي عام و همچنين در ميان متخصصين اين رشته مورد توجه دايم و پيوسته بوده است. پژوهش حاضر تلاش مي كند تا با بررسي اين اثر مهم از منظر ارتباطات غيركلامي، زيركي و چيره دستي صاحب اثر را در برقراري ارتباط با مخاطب فراتر از مرزهاي كلام مورد بررسي قرار دهد و پاسخي را براي اين توجه و ماندگاري در ميان انبوه آثار مشابه خود به دست آورد. در اين ميان تحليل محتواي كيفي را با عنوان روش پژوهش و نيز نظريه تفسيرگرايي فرهنگي گيرتز را با عنوان چارچوب نظري، برگزيده ايم.

قبادي، عليرضا

مسعودي، اميدعلي

1392

128 ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

Cultural Capital , Cultural Advertisements , Nonverbal communications , Hafez

كارشناسي ارشد

فرهنگ و ارتباطات