2221

سينما

تحليل جايگاه بدنمندي در سينماي ايران از منظر مرلوپونتي

نخستين شرط در جهان بودن، تن يافتگي است و هر چه در انسان ظهور مي يابد؛ لزوما بايد صورتي جسماني داشته باشد. هنر يكي از بارزترين جلوه گاه هايي است كه بدن را پديدار مي سازد و سينما از جمله هنرهايي است كه جهت خلق معنا نياز به تمركز بر بدن اجراگر دارد. از اين رو انچه در سينما اهميتي بنيادين دارد نحوه بكارگيري شاكله بدني و كيفيت ارتباطات معنايي بدن شخصيت ها با يكديگر و با جهان است. در سينماي ايران بدن به عنوان تنها محمل ارتباطي انسان و جهان در حاشيه است؛ نمود هاي جامعه شناسانه آن كاربست بيشتري در فيلم ها دارد و تعداد انگشت شماري از نمونه ها با اتخاذ رويكردي پديدار شناسانه معطوف به بدن پديد امده اند. ديدگاه هاي عرفاني نسبت به تن كه ريشه در تاريخ و فرهنگ كشورمان دارد و همواره برداشت مناسبي از انها صورت نمي گيرد؛ مي تواند دليل ساده انگاري و مهجور ماندن ساز وكار پيچيده محمل اساسي و تنها نظر گاهمان به اين جهان؛ يعني تن شود. اين تحقيق با اتكا به روش پديدارشناسانه ، تحليلي انتقادي -تطبيقي از صورتبندي بدن ها در فيلم هاي ايراني ارائه مي دهد. همچنين نسبت بدن و انچه كه در سينماي ايران پديدار مي كند با توجه به كليشه هاي موجود و زمينه هاي فرهنگي و تاريخي و نقش انها در شكل دهي به اين موضوع، مورد كنكاش قرار مي هد. با بررسي نمونه هاي مورد بحث، استنباط مي شود؛ مجموعه اي از قواعدي كه ارزش و جايگاه بدن را در جامعه ايران شكل داده و به آن معنا مي بخشند، بر فرآيند شكل گيري آثار هنرمندان تاثير مستقيم دارد. تحليل موردي، به دريافت اين نتيجه منجر شد كه بدن در سينماي ايران تنها الگويي براي بازتوليد انگاره هاي غالب در جامعه است. تن به معناي پديدارشناسانه آن در اين سينما به طور كلي شان و مرتبه اي (به عنوان نخستين درگاه شناخت ما به جهان) ندارد. بدن در سينماي استعلايي ايران ناديده گرفته شده و در سينماي اجتماعي به معناي واقعي قدرت بروز نيافته است.

عاطفه، پريناز، باران و ژوليت

شهبازي، رامتين

1402

ط، 97ص.: جدول

Analyzing the place of physicality in Iranian cinema From Merleau-Ponty’s point of view

Iranian cinema , Phenomenology of the body , Merleau-ponty , corporeal perception

Atefeh, Parinaz, Baran & Juliet

كارشناسي ارشد

هنر