212

ادبيات نمايشي

نقش گفت‌و‌گو در شخصيت‌پردازي نمايش راديويي

نمايش (اعم از صحنه و راديو) در گسترده‌ترين مفهوم مبتني بر دو عامل حركت و صدا است. صدا در هر دو نوع مشترك است. عامل حركت در نمايش صحنه‌اي مبتني بر جا بجايي فيزيكي بازيگران و همچنين عوامل فني صحنه است. اين عوامل در نمايش راديويي در قالب موسيقي و جلوه‌هاي صوتي تجلي مي‌يابد. نويسنده‌ي نمايش راديويي براي تنظيم صحنه، معرفي شخصيتها و تشريح كنش، از ديالوگ استفاده مي‌كند. نويسنده‌ي نمايش راديويي براي تنظيم صحنه، معرفي شخصيتها و تشريح كنش، از ديالوگ استفاده مي‌كند. برخلاف نمايش صحنه كه علاوه ‌بر گفت‌و‌گو عوامل ديگري مانند صحنه پردازي، گريم به كمك شخصيت‌پردازي مي‌آيد، اما در نمايش راديويي فقط گفت‌و‌گو (كلام ) را داريم. البته خود كلام داراي ويژگي‌هايي است كه مي‌تواند ما را كمك كند. از اين ويژگي‌ها مي‌توان به تن صدا، زير و بمي، سرعت گفتار، تأكيدها، تكيه‌ كلام‌ها و مكث ‌ها نام برد. نمايش راديويي يك نمايش شنيداري است.

نگارش نمايش راديويي «من قهرمانم»

گيل آبادي، شهرام

معافي، فرزاد

1391

236 ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

The role of dialogues in radio dramas characterization

radio drama , characterization , dialogue

Radio drama Writing: "khate afsayd" & " man ghahramanam"

كارشناسي ارشد

هنر