193

ادبيات نمايشي

بررسي چگونگي نظريه ژانر درادبيات نمايشي ايران و طبقه‌بندي ژانري نمايشنامه هاي دهه هفتاد شمسي

ژانر، گونه‌اي ادبي است كه بر پايه‌ي‌ انتظارات مخاطب قواعدي را مدنظر قرار مي‌دهد و از اين راه شكلي از هويت‌بخشي مخاطب را شكل مي‌دهد. از سوي ديگر ژانر اين امكان را به وجود مي‌آورد تا در بطن انواع ادبي، زيرگونه‌هايي تعاريف كند تا از اين راه فرم‌هاي نويني در ساختار و روايت و ساختمان اثر ادبي به وجود آورد. پديده‌‌ي ژانر، در اين سالها و اواخر قرن بيستم دچار تحولات زيادي شده است. بر اساس تقسيم‌بندي كلي نوع ادبي و ژانر در ادبيات نمايشي، اين مفهوم به دو بخش كمدي و تراژدي منقسم شده است. اما اين ژانرها يا به نوعي ديگر انوع ادبي داراي زير ژانرهاي ديگري هستند كه مرزهاي تازه‌اي را در ادبيات نمايشي به وجود آورده‌اند. در اين پژوهش تلاش بر اين است كه با مطالعه‌ي نمايشنامه‌هاي ايراني در دهه‌ي هفتاد، الگوهايي كه بيشتر مورد استفاده قرار گرفته‌اند را بررسي كرده و زمينه‌ي اجتماعي و فرهنگي آن‌ها مورد مطالعه قرار گيرد. در فصل اول، بيان مسئله، فرضيات، سوالات و روش انجام اين پروژه نوشته مي‌شود. در فصل دوم، پس از تعريف لغوي كلمه‌ي ژانر به چند تعريف كلي از مسئله‌ي ژانر پرداخته مي‌شود و سپس نظريات اولين نظريه‌پردازهاي تاريخ گفته شده ، آراء هريك در مورد ژانر نوشته و تفسير مي‌شود و به سمت جلو حركت مي‌كند تا به نظريه‌پردازان و منتقدان قرن بيستم مي‌رسد. در ادامه به انواع ادبيات نمايشي پرداخته مي‌شود، هريك از آن‌ها نام برده و به طور جداگانه تعريف مي‌شوند. فصل سوم به انواع داستاني اشاره مي‌كند و تفاوت انواع ادبيات نمايشي را با انواع ادبيات داستاني بررسي مي‌كند. فصل چهارم، نمايشنامه‌هايي از برخي نويسنگان دهه‌ي هفتاد ايران از جمله محمد يعقوبي، محمد چرمشير، حميد امجد، بهرام بيضايي و اكبر رادي تحليل مي‌شوند و ژانر غالب و مسلط در هركدام مشخص مي‌ شود.

نمايشنامه عادت شب‌ بخير گفتن

باقري، فارس

1398

108ص.: جدول؛ 18ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

Study on theory of genre and generic classification in the dramatic literature of the seventies

كارشناسي ارشد

هنر