1904

زبان و ادبيات فارسي گرايش ادبيات پايداري

پـژوهش حاضر يك پژوهش تفسيري – تبييني است كه در آن به تحليل و بررسي ادبيات پايداري و ريشه‌هاي آن در گزيده آثار قيصر امين پور، محمدرضا عبدالملكيان و عليرضا قزوه مبتني بر اصول و نظريه روبرت وسنو پرداخته شده است. هدف اين پژوهش پيوند بين نظريه و تاريخ است تا بتوان به يك تحليل علمي و كاربردي در زمينه‌ي توليد فرهنگ (توليد هنر) دست يافت. نگارنده پس از طرح يك مدل نظري، به بررسي تحولات اجتماعي و فرهنگي ايران در دوره زماني مورد نظر پرداخته و مي‌كوشد نشان دهد كه اگرچه «به وجود آمدن بحران در نظم اخلاقي جامعه» و «بسيج منابع» براي شكل‌گيري فرآيند توليد هنر (در اين‌جا ادبيات) ضروري است، اما درونمايه و محتواي محصولات هنري (در اين‌جا محصولات ادبي) تحت تأثير عواملي همچون «افق اجتماعي آن‌ها» و «ماهيت بافت گفتماني مسلط در جامعه» تعيين مي‌شود. در نهايت اين نتيجه حاصل مي‌شود كه در آثار سه شاعر مورد بحث (قيصر امين‌پور، محمدرضا عبدالملكيان و عليرضا قزوه) نمودهاي فراواني از عناصر فرهنگي خلق شده پس از انقلاب (بخصوص در سال‌هاي 1369-1360) يافت مي‌شود. در واقع اين سه شاعر به عنوان نمايندگان ادبيات پايداري دوره مورد بررسي، به ميزان بسياري متأثر از تغييرات به وجود آمده در ساختار و سياست‌هاي دولت و نهادهاي فرهنگي جامعه‌ي ايران در فاصله‌ي سال‌هاي 1369-1360 بوده‌اند. به طور كلي مي‌توان اينگونه اذعان داشت كه توليد ادبيات پايداري در كشور طي سال‌هاي يادشده تابعي از به وجود آمدن تغييرات بنيادين در نظم اخلاقي جامعه و بسيج منابع بود و محتواي اين نوع ادبيات تابعي از افق اجتماعي و ماهيت گفتماني بود كه اين گفتمان با آن روبه‌رو بود.

اكبري، منوچهر

پشتدار، علي محمد

1401

ي، 134 ص.: مصور

كارشناسي ارشد