1856

نقاشي

بررسي سير تحول مفهوم بازنمايي (طبيعت) با تكيه بر آراي افلاطون و ارسطو در آثار نقاشان از دهه 1320 تا دهه 1340 شمسي ايران مورد مطالعه: اولين ‌بي‌ينال تهران 1337 شمسي

بازنمايي موضوعي است كه از دير باز تاكنون دستخوش تفسير و تفحص هاي متعددي شده است. بررسي ماهيت سير بازنمايي از طبيعت در اولين بينال نقاشي تهران با تكيه بر آراي افلاطون و بالطبع شاگرد او ارسطو و طرح پرسش از چگونگي اين تغييرات موضوع بحث اين پايان نامه مي باشد. اين پايان نامه با روش مطالعه كتابخانه اي و كتابخانه ديجيتال با استفاده از روش تاريخي، توصيفي و تحليلي مورد مطالعه قرار گرفته است. از آنجائيكه اين پژوهش بصورت تطبيقي و در پي پاسخ به سوال اول تعريف بازنمايي از ديدگاه فلاسفه و در پرسش دوم خود كه همانا سير تحول بازنمايي طبيعت از سرآغاز شكل‌ گيري هنر غربي تا ورود به ايران به اين نتيجه رسيد كه بازنمايي به عنوان يكي از شاخصه هاي تعيين كننده زيبائي شناختي آثار نقاشان در دوره هاي مختلف بسيار مورد توجه بوده است و تقريبا نمايش هر تصويري از عالم طبيعت در قالب نقاشي به نوعي بازنمايي محسوب مي گردد. بازنمايي در نقاشي ايراني نيز به صورت هاي مختلف در دوره هاي مختلف بيان شده است. تحول اساسي در بازنمايي از طبيعت در نقاشي ايران بين سالهاي (1320 الي 1340) تا زمان شكل گيري اولين بينال نقاشي تهران شكل گرفت و آن نفي بازنمايي صرف به سبك پيش از خود آن هم در جهت تقليد از هنر غربي از طرف نقاشان شركت كننده بود.

قاجار مدرن

بهرامي قصر، بيتا

هدايت، رضا

1401

ص، 184 ص.: مصور، جدول

Investigating the evolution of the concept of representation Of (nature) by relying on plato and Aristotes in the works of Painters from the 1320s to the 1340s of Iran Subject of study : The first biennale of Tehran,1337

contemporary painters , modern art , representation , the first biennale of Tehran , paint

Bit Bahrami Ghasr

كارشناسي ارشد