1819

نقاشي

بازتاب مضامين اجتماعي در آثار چيدمان هنرمندان ايراني دهه نود شمسي

در سال‌هاي اخير گرايش‌هاي هنري بسياري در ايران توسعه يافته است كه در ميان آنها هنر چيدمان يا اينستاليشن آرت كه شاخه‌اي از هنر جديد محسوب مي‌شود؛ بسيار مورد توجه هنرمندان ايراني قرار گرفته است. نخستين استفاده از اين رويكرد هنري به سال‌ 1350 شمسي باز مي‌گردد؛ كه در گذر زمان، علاوه بر به‌ كارگيري برخي از ويژگي‌هاي مشترك در زبان هنر جهاني، از نمادها و موءلفه‌هاي سنتي و هنري و غناي فرهنگي و تاريخي ايران نيز بهره مي‌گيرد. بسياري از تغييرات صورت گرفته در عرصه‌ي هنر چيدمان ايران را مي‌توان در زمينه‌هاي فكري، اجتماعي، فرهنگي جستجو كرد. در طول دهه‌هاي گذشته با توجه به انباشت مسائل سياسي، اجتماعي و بحران‌هاي اقتصادي و تاثيرات مستقيم آن‌ها در زندگي مردم، هنر ايران به مسائل اجتماعي پيوند خورده است و بخشي از جريان‌هاي زمانه‌ي خود را نمايان مي‌سازد. بر اين اساس و با توجه به موضوع پژوهش، جايگاه مضامين اجتماعي در هنر ايران بسيار حائز اهميت است و قابل طبقه‌بندي است. از اين روي در پژوهش حاضر به روش توصيفي و تحليلي و بر اساس رويكرد بازتاب، مضامين اجتماعي موثر در جريان‌ آفرينش‌هاي آثار چيدمان هنرمندان ايراني در دهه‌ي نود شمسي مورد بررسي قرار گرفت و طبق نتايج حاصل از آن مي‌توان گفت بيشترين مضامين به كار رفته در آثار چيدمان دهه‌ي نود شمسي به ترتيب بدين شرح است: 1. نقد عدم اجراي حقوق اساسي و شهروندي، 2. بي‌تفاوتي اجتماعي و سوء مديريت، 3.مهاجرت، 4. فقر، نابرابري و محروميت‌هاي اجتماعي، 5.عدالت‌خواهي و اعتصابات مردمي. و بر طبق تحيقيات انجام شده مي‌توان گفت بيشترين چيدمان‌هايي كه با مضامين اجتماعي، توسط هنرمندان ارائه شده است، چيدمان‌هاي دست‌ساخته و پس از آن اشياء حاضر آماده است.

الگوي سياه

خوبدل، حسن

خسروي، خسرو

1401

ل، 105 ص.: مصور

Reflection of social themes in the installation works of Iranian artists of the 90s

Black Pattern

كارشناسي ارشد