1814

سينما

مطالعه تطبيقي بازنمايي روابط نسلي در سينماي ايران بر اساس آراي امبرتو اكو (مطالعه موردي: سينماي رسول صدرعاملي و پوران درخشنده در دهه هشتاد)

روابط نسلي به طور مستقيم با تغيير ساختار جامعه كه حاصل مدرنيته است ارتباط داشته و تغيير ساختار اجتماعي، تغيير ساختار خانواده را به همراه دارد. يكي از اهداف اجتماعي كه از گذشته مورد اهميت فراوان افراد و نهادهاي اجتماعي بوده، موضوع روابط نسلي است و سينما به عنوان رسانه‌اي كه مخاطبين بسياري را به خود جذب كرده همواره محلي براي بازنمايي روابط بين نسلي بوده است. هدف اين پژوهش بازنمايي تطبيقي روابط نسلي در سينماي رسول صدرعاملي و پوران درخشنده در دهه هشتاد ايران بر اساس آراي اومبرتو اكو است. نتايج اين پژوهش از طريق مطالعه اسنادي، كتابخانه‌اي و مشاهده‌اي گردآوري شده و از روش توصيفي و تحليلي استفاده شده است. بر اساس اين پژوهش، صدر‌عاملي و درخشنده دو رويكرد متفاوت را در فيلم‌هاي خود نسبت به بازنمايي روابط بين نسلي در پيش گرفته اند. رسول صدرعاملي روابط بين نسلي را بر اساس الگوي «تفاوت نسلي» و با استفاده از نشانه‌‌هاي تصويري به نمايش درآورده در حالي‌كه پوران درخشنده اين رابطه را به صورت شديدتر و بصورت الگوي «گسست نسلي» با تكيه بر ديالوگ‌ شخصيت‌ها به تصوير كشيده است.

پرز

موسوي، وحيداله

موسوي، وحيداله

1399

س، 151 ص.: جدول

A Comparative Study of the Representation of Generational Relations in Iranian Cinema Based on the Theories of Umberto Eco(The films of Rasoul Sadr Ameli and Pouran Derakhshandeh in the Eighties)

Representation , Generational relationships , Semiotics , Encryption , Iranian cinema

Porz

كارشناسي ارشد