181

سينما

واكاوي انقلاب در فراگشت مرگ تراژدي و زايش آپاراتوسِ سينما

اين پژوهش با هدف مطالعه ي بين رشته اي ميان سينما و فلسفه مي‌كوشد با تاريخِ تفكر به ميانجيِ گرانيگاهي سياسي/ الاهياتي مواجه شود. و با دست گذاشتن بر مهره هاي دُرشتِ اين تاريخ از افلاطون و ارسطو در يونان باستان، كوپرنيك و دكارت در نزديكيِ رنسانس و كانت و هگل در دوران مدرنِ پسارنسانسي، به ماركس و نيچه مي رسد و به واسطه ي بي آلايشيِ آراء اين دو فيلسوف بر كائوس گونگيِ رهايي بخشِ سينما در لحظه ي تولدش دست مي‌گذارَد: سينما به ‌مثابه‌ي يك هستي شناسي كه در اينجا مي‌كوشيم آن را با سنتي از تاريخ تفكر گره بزنيم كه به تفكر سياسي راديكال و رهايي بخش معروف است. اين پژوهش، به واسطه ي آراء متفكران مذكور، سعي دارد با دو مسئله‌اي مقابل شود كه به زعم بسياري از انديشمندان معاصر مسائل اساسي بشر در قرن بيست‌ويكم‌اند: بنيادگرايي و سرمايه داري. و بدين ترتيب، ايده‌ي ماركس در برابر سرمايه‌داري و نيچه در برابر بنيادگرايي را در لحظه‌اي خاص از تاريخِ سينما به بحث گذارَد. به عبارت ديگر، اين پژوهش در راستاي سطح مفهومي اش، كه بيش از همه با رجوع به تاريخ فلسفه برساخته مي شود، به دو مسئله‌ي انضمامي، يعني بنيادگرايي و سرمايه‌داري، مي‌پردازد. فلذا، آن‌چه نقطه‌ي اتصال و اتكاي متن است نسبتِ اين دو مسئله با فلسفه و آپاراتوسِ سينماست و در نهايت درگيركردنِ سينما با ايده‌ي انقلاب. مع‌الوصف، اين پژوهش در تلاش است كائوس‌گونگيِ سينما را در لحظه‌ي تولدش در گراندكافه‌ي پاريس به بحث گذارد، جايي‌كه تراژدي مي‌ميرد و سينما متولد مي‌شود.

تاريك خانه

عسگري كيا، فرشاد

1396

218 ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

The Analysis of Revolution in Progression of Tragedy Death and the Birth of the Cinematic Apparatus

subjectivity , truth , revolution , language/civiliazation , the death of tragedy , the birth of cinema , apparatus

The DarkRoom

كارشناسي ارشد

هنر