1806

نقاشي

نقش دانشگاه‌هاي هنري در جهت گيري جريان‌هاي نقاشي ده‌هاي چهل وپنجاه

شيوه‌ها و رويكردهاي آموزش آكادميك هنرهاي ديداري در دوره معاصر از اهميت به‌سزايي در جهت‌دهي و شكل دادن به محتواي هنري آثار اين حوزه برخوردار است. اين پژوهش با هدف بررسي نقش و تأثير دانشگاه‌هاي هنري بر جهت‌گيري نقاشي و جريان‌هاي برخاسته از آن انجام شده است. ضمن بررسي اينكه نظام آموزش دانشگاهي تا چه ميزان در ورود سبك‌هاي مدرن و جريان‌هاي نو تأثيرگذار بوده است به اين مسئله ميپردازيم كه تحصيل در دانشگاه چه تأثيري در روند كاري و موفقيت هنرمندان دهه‌هاي چهل و پنجاه شمسي داشته است. قرار گرفتن در محيط دانشگاهي و زير نظر استادان با انديشه‌هاي گوناگون چه‌قدر توانسته است براي آنها راهگشا باشد و در كشف استعداد و خلاقيتشان به آنها ياري رساند. تأكيد ما در اين پژوهش بر دو دانشكده «هنرهاي زيبا» و «هنركده هنرهاي تزئيني» است و نقش و تأثير آنها را بررسي و ارزيابي مي‌كنيم. شروع آموزش آكادميك هنرهاي تجسمي در ايران با تعاليم كمال‌الملك وتأسيس مدرسه «صنايع مستظرفه» توسط او آغاز شد و در حدود دهه 20 دانشكده‌ هنرهاي زيبا تأسيس گرديد. در روند پژوهش مي‌كوشيم با بررسي روند آموزش آكادميك هنر در ايران به اين پرسش پاسخ دهيم كه كدام يك از مؤسسات آموزشي، يعني دانشگاه‌ها يا كلاس‌هاي آزاد و غيررسمي، در تربيت هنرمندان موفق بيشتر مؤثر بوده‌اند. در اين پژوهش از رويكرد تاريخي-تحليلي-توصيفي و فيشهاي تحقيقاتي و مصاحبه غيرمستقيم با استادان و هنرمندان استفاده شده است. نتايج به دست آمده حاكي از آن است كه تحصيل در دانشگاه و محيط آكادميك بر روند فعاليت و بروز خلاقيت و استعداد هنرمندان دهه‌هاي ذكرشده تأثيرگذار بوده است و حضور در دانشگاه در كنار ديگر هنرجويان و آن هم در دورهاي كه فضاي تازه اجتماعي-فرهنگي شكل گرفته بود باعث شد تعدادي از بزرگترين هنرمندان معاصر بهترين آثار خود را خلق كنند و همچنين بستر جريان‌هاي تازهاي را پديد آورند؛ از جمله جنبش «سقاخانه» كه از دل دانشكده هنرهاي تزئيني بيرون آمد.

انزوا

بهپور، باوند

خسروي، خسرو

1400

ش، 169ص.

Investigating the role of art schools on the orientation of artistic currents in the 40s and 50s

Academic art education , Formal education , Informal education , University education , Modern Iranian art

Isolation

كارشناسي ارشد