179

ادبيات نمايشي

پژوهش حاضر در پي تبيين نظريه اي مدون در تحليل آثار نمايشي نيست؛ بلكه مي كوشد تا با تكيه بر آراء ويتگنشتاين متأخر نشان دهد كه در مواجهه با آثار نمايشي و بخصوص آثار نمايشي كه در دسته اينتراكتيو و فرادرام دسته بندي مي شوند؛ نظريه هاي تبييني، كمك چنداني نخواهند كرد؛ بلكه در تحليل اين دسته از نمايش نامه ها، جايگزين كردن روش توصيفي به جاي روش تبييني، بيشتر راه گشا خواهد بود. اين پژوهش با استناد به مفاهيم بازي هاي زباني، تبعيت از قاعده، و شباهت هاي خانوادگي در فلسفه متأخر ويتگنشتاين، به بررسي و تحليل سه اثر از پيتر هانتكه (كاسپار، اهانت به تماشاچي، و اتهام به خود) مي پردازد. همان طور كه ويتگنشتاين با تكيه بر ويژگي هاي زبان، بر نگاه خردورزانه و تقليل گراي فلاسفه قبل از خود خط بطلان كشيد؛ هانتكه نيز با تكيه بر تماشاخانه و عمل «نمايش ديدن»، تماشاچي، ويژگي هاي زبان به عنوان عنصر ارتباطي و معناساز، و با استفاده از تكنيك فاصله گذاري و عنصر تكرار، تأكيد را از روي صحنه برداشته و به طور كامل به مخاطب منتقل كرد. به اين ترتيب هانتكه هر نوع مرزبندي را كه تا پيش از اين در تئاتر اجرا مي¬شد؛ كنارگذاشت، و تعريف ها و پارامترهاي سنتي در تحليل نمايش را از بنياد رد كرد. اين پژوهش در پي آن است تا نشان دهد كه در نمايش نامه هاي پيتر هانتكه، چگونه واكاست درام به عناصر غير واسطه، فشار بر زبان براي دراماتيزه كردن خود زبان، و درگير كردن تماشاچي در يك فرآيند به جاي يك داستان، شرايط جديدي را براي معنا رقم مي زند؛ كه ديگر با تحليل هاي سنتي قابل دست يابي نيست. به نظر مي رسد اين پژوهش مي تواند ادامه اي براي گفتگو ها و پژوهش هايي باشد كه نمايش را در ساحت عملي آن جستجو مي كنند؛ نه در آنچه از پيش به آن تحميل مي شود.

شهبازي، رامتين

قاسم پور، اكرم

1398

131 ص.

Theoretical title: Study of language games in Peter Handke's plays based on Wittgenstein’s later philosophy

1/1/1900 12:00:00 AM

late Wittgenstein's views , Peter Handke , Language games , Adherence to Rules , Family Similarities , Audience , Metha-dram

كارشناسي ارشد

هنر