1692

نقاشي

مطالعه‌ي مفهوم گزاره‌ي تماشا كردن در نقاشي معاصر ايران

رويارويي با نقاشي، يك تبادل و برهم‌كنش بدني است كه در آن بيش از هر حس ديگري بينايي درگير مي‌شود. نتيجه‌ي اين رويارويي ادراك بصري است كه مفهوم نگاه كردن را در بردارد. گزاره‌ي تماشا كردن به عنوان وجه قابل‌تأملي از نگاه كردن، در ادراك اثر نقاشي محل توجه قرار گرفته و اين پژوهش پرسش‌هاي خود را بر اين بستر مطرح كرده است. به منظور پاسخ به اين پرسش‌‌ها، نخست كنش ديدن، نگاه كردن و تماشا كردن به عنوان وجوه برجسته‌ي اين رويارويي با اثر نقاشي، بررسي شده است. بر همين اساس ماهيت گزاره‌ي تماشا كردن به عنوان نوعي از تجربه‌ي نگاه كردن در قالب دوگانه‌ي نگاه خيره و نگاه گذرا مطرح‌شده است. نگاه گذرا بر خصلت زمان‌مند و تكه‌تكه‌ي تجربه‌ي دريافت تصوير و نگاه خيره بر فرض دريافت يك‌باره و هم‌زمان تصوير مبتني است. گزاره‌ي تماشا كردن به عنوان تجربه‌ي نگاه متحرك، مسيري را پيش رو مي‌گذارد كه در آن تصوير، شخص بيننده را مستقيماً طرف خطاب قرار نمي‌دهد و به بدن شخص ناظر ختم نمي‌شود. حالتي كه در آن تصوير، بيننده را در جايگاهي يكه و دقيق براي نگاه كردن فرض نمي‌گيرد تا از اين طريق اطلاعات را تحميل كند و يكپارچگي اطلاعات و يكپارچگي فضا در آن ملغي مي‌گردد؛ در اين ديدگاه نقاشي صرفاً با حركت و تماشا كردن درك مي‌شود. سپس نسبت گزاره‌ي تماشا كردن و نقاشي معاصر ايران، با استفاده از روش‌شناسي تحليل ديدمان و مباني نظري دوگانه‌ي نگاه، بررسي و تحليل شده ‌است.

بدون عنوان

بهپور، باوند

خسروي، خسرو

1400

ج، 120ص.: مصور، جدول

Study of the term Viewing in Contemporary Iranian Painting

Painting , Glance , Gaze , Viewing

Untitled

كارشناسي ارشد