1639

هنر اسلامي -گرايش مطالعات تاريخي هنر اسلامي

يكي از روش هاي موثر براي دستيابي به شخصيت پردازي در نقاشي ملي و ايراني، بررسي و تحليل شاخصه هاي بصري نقاشي هاي ايراني است. شخصيت، اصلي ترين و مهمترين عنصر براي بيان، در يك نقاشي است كه ضمن ايجاد جذابيت به دليل داشتن حالات بياني و احساسي نقش مهمي در انتقال مفاهيم ذهني و عيني ايفا مي كنند. آنچه در دوره اسلامي ايران و در گذر زمان مورد توجه هنرمندان نگارگر قرار داشته، تصويرگري شخصيت‌هاي مذهبي است كه با توجه به مفاهيم متعالي محدوديت‌هاي متعارفي را به همراه داشته است و اين امر هنرمند را براي انتقال مفاهيم، وادار به خلاقيت و ايجاد تقدس مي ساخته است. بر همين اساس پژوهش حاضر، دو استاد برجسته معاصر و فعال در اين زمينه را به عنوان جامعه هدف در نظر گرفت و آثار اساتيد محمود فرشچيان و محمدباقر آقاميري را مورد تطبيق قرارداد. در روند پژوهش اطلاعات ضروري از منابع كتابخانه اي و اينترنتي استخراج گشت و با روشي تحليلي و توصيفي نوع شخصيت پردازي مذهبي در آثار دو هنرمند مورد مطالعه قرار گرفت. در بررسي‌هاي انجام شده نتايج حاصله گوياي آن بود كه در آثار دو هنرمند، شخصيت پردازي مذهبي همراه با بازتاب تقدس و بعضاً انتقال احساسي بود و براي جبران فضاسازي محدود، پيكره ها با پويايي و تحرك بيشتري به تصوير درآمده اند. اگرچه تحرك و پويايي در آثار استاد فرشچيان بيشتر نمودار بود متقابلا فضاسازي‌هاي خلوت را در كنار خود داشت. همچنين ساختار شكني هايي در قالب شكافتن قاب اثر براي بيان امتداد داستان از ويژگي هاي بررسي شده آثار استاد آقاميري شمرده شد.

عطارزاده، عبدالكريم

1400

ي، 100 ص.: مصور، جدول

A Comparative Study of Religious Characterizations in the Works of Professor Mahmoud Farshchian and Professor Mohammad Baqer Agha Miri

Artistic character , Mohammad baqer Aghamiri , Mahmoud Farshchian , Miniature , Islamic art

كارشناسي ارشد