1540

سينما

ادعاي به تصوير كشيدن و يا بيان و روايت فاجعه، بالاخص در دوران معاصر پس از جنگ ها و كشتارهاي خونين و نسل كشي هاي بعثي ها در طي دو عمليات حلبچه (1988.م) و انفال (1988.م)، هميشه مورد توجه ي فيلمسازان كُرد بوده است. بازروايي خاطرات بازماندگان جنگ به ميانجي آثار داستاني و مستند اين فيلمسازان، سرفصل نويني از تاريخ اين مردمان پس از فاجعه است. فيلمهاي سينمايي هزار و يك سيب، همه مادران من و زمزمه با باد، آثار كارگردانان كُردي است كه سعي كرده اند در لابلاي تك گويي ها، ايماژها، روايت هاي شيزوئيد و ازهم گسيخته به روايت زندگي و حيات مردمان پس از فاجعه بپردازند. در اين نوشتار سعي شده است تا با بيان ساخت تماتيك و روايت شناسي اين آثار به روايت فيلميك از فاجعه ي انفال پرداخته شود.

1393

Representation and narration of Disaster at the Kurdish cinema: perspectives on selective works of contemporary Iranian filmmakers

Narration , Disaster , in sulated siuation , the narrative Expression , guilty subject , none-language

كارشناسي ارشد