15

معماري

درك انسان از فضاي زندگي و محيط پيرامون خود وابسته به فهم نيازهاي مشترك خود با ديگران است. احساسات و ادراكات انساني وسيله اي براي تصور فضا، حركت در آن و ارتباط برقرار كردن مي باشد. با تكيه بر حواس و تربيت آن مي توان همواره در مكاني رفت كه هيچ وقت نرفته ايم و آن را نديده ايم ولي آن را در ناخودآگاه خود درك كنيم، با آن فضا ارتباط برقرار كنيم و در نهايت بشناسيم. محيط زندگي انسان تاثير مستقيمي بر تجربيات، احساسات، خاطرات و تصميمات او مي گذارد .در واقع معماري، پديده اي چندحسي است و از طريق همه حواس كاربر با وي ارتباط برقرار نموده و او را تحت تاثير قرار مي دهد. متاسفانه تاكيد بر طراحي و خلاق فضاها با محوريت حس بينايي منجر به محجور ماندن ساير حواس در معماري فضاها شده است. اين موضوع سبب عدم تطابق فضاهاي طراحي با نيازهاي كاربران شده و امكان ايجاد ارتباط بين محيط و اقشار مختلف اجتماع را محدود نموده است. براي درك بهتر فاد نابينا از محيط اطراف، طراحي محيط بايد به گونه اي باشد كه بدون استفاده از حس بينايي تشخيص فضا، درك فضا و جهت يابي براي وي امكانپذير باشد. استفاده از نشانه ها، ادراك حسي فضا در افراد نابينا را ميسر ميسازد. افرادي كه حتي فاقد يكي از حواس خود در درك فضايي هستند نيازمند طراحي متفاوت مي باشند .همانطور كه در لغات مي دانيم، نابينايان براي درك فضا و مجسم كردن آن، نمي توانند ببينند. اگر در نوع طراحي خود فضا بگونه اي باشد كه در درجه اول فضايي مختص به يك قشر خاص نباشد به صورتي كه در آن فضا نابينا، بينا شود و برعكس و در درجه دوم فرد بصورت مستقل بتواند عمل كند و ارتباط اجتماعي داشته باشد مي توان گفت كه فضايي چند لايه با لايه هاي زيستي و عملكردي متفاوت خلق شده است. نابينايي نوعي ناتواني است كه تجسم آن براي افرادي كه با اين مسئله فاصله دارند بسيار ناممكن و غير قابل تحمل مي باشد و براي حل آن بايد خود موضوع به درستي بررسي شود. نابينايي در دو صورت در افراد مشاهده مي شود دسته اول افرادي كه به صورت نابينا متولد مي شوند كه تطبيق دادن آن ها با زندگي به مراتب راحت تر از دسته دوم است (نابينا اوليه). دسته دوم اشخاصي هستند كه در اثر سانحه يا بيماري دچار نابينايي مي شوند (دير-نابينا)، كه دسته دوم جزء موضوع و مسئله اصلي ما هستند و براي تطابق دادن خود با شرايط جديد به وجود آمده در تلاش هستند.اين افراد هم از نظر رواني و هم از نظر جسماني نيازمند به دست آوردن تكنيك هايي براي انجام دادن كارهاي روزانه خود بطور مستقل هستند و مراكز باز توان بخشي براي اين موضوع مطرح شده و طراحي شده اند. فلسفه توانبخشي، مراقبت از بيمار است، كه فعاليت ها را شامل مي شود، افراد را آموزش مي دهند تا فعاليت هاي روزمره خود را انجام دهند. اين روند سازگاري يا بازيابي است، اين برنامه شامل بازده حداكثر عملكرد، بازسازي و استقلال است. توانبخشي "اشاره دارد به خدمات و برنامه هاي طراحي شده براي كمك به افرادي كه يك ضايعه يا بيماري را تجربه كرده اند، كه باعث اختلال در عملكرد آنها مي شود: جسمي، رواني، اجتماعي و حرفه اي." ( Remsburg

خاجي، محمد صادق

1398

112ص.: مصور

Interior design of Hajar hospital rehabilitation center for blind with meta-project approach

1/1/1900 12:00:00 AM

كارشناسي ارشد

معماري