1452

عكاسي

بررسي قابليت‌هاي ارتقاء رژيم بازنمايي به رژيم استتيكي به‌مثابه كنش اجتماعي، در عكاسي ايران سال 1390 تا 1397 بر اساس نظريات ژاك رانسير

پايان‌نامه‌ي پيش‌رو تلاشي است براي خوانش نظريه‌هاي معاصر در باب هنر و عكاسي از منظر ژاك رانسير كه بتواند راهنماي خوبي باشد براي رهايي از شيوه‌ي بازنمايي رايج تصاوير و گذر به مرحله‌ي استتيكي و بالاترين درجه‌ي هنري عكاسي آن‌هم به‌وسيله‌ي روش تحقيق توصيفي و تحليلي كه با استفاده از منابع كتابخانه‌اي دست‌اول و دست‌دوم صورت گرفته است. چگونه مي‌توان از يك بازنمايي ساده‌انگارانه به سمت رژيمي از استتيك گام برداشت؟ اين‌يكي از كليدي‌ترين سؤالاتي است كه در پايان‌نامه‌ي پيش‌رو موردتحقيق قرارگرفته شده و درعين‌حال پاسخ مناسبي نيز براي آن به‌دست‌آمده است. مرحله‌ي گذار از بازنمايي به هنر استتيكي در عكاسي، به‌وسيله‌ي برهم زدن توزيع امر محسوس و همچنين كنش اجتماعي توانايي شكل‌گيري دارد. عكاسي به اين واسطه توانايي حضور در مابين هنرها را به دست مي‌آورد كه امر پيش‌پاافتاده را از آن خود كند. طبق نظريات رانسير در كتاب آينده‌ي تصوير، عكاسي به‌واسطه‌ي تركيب‌بندي و نحوه‌ي عملكرد‌هايش نبود كه توانست به حيطه‌ي هنر وارد شود؛ بلكه با از آن خودسازي امر پيش‌پاافتاده و بازنمايي سوژه‌هايي كه هميشه از بازنمايي آن‌ها امتناع مي‌شد توانست به حيطه‌ي هنر وارد شود. يافته‌هاي پژوهش پيش‌رو منجر به نحوه‌ي اجراي ارتقاء از رژيم بازنمودي به رژيم استتيكي در عكاسي گرديده است كه با تحليل پنج نمونه پژوهشي راهكار عملي نيز ارائه گرديده است.

اسيدوگرافي خياباني؛ زيبايي‌شناسي ناشي از تلاقي تكنيك سنتي بليچ و عكاسي خياباني به‌مثابه روان‌كاوي تفكر ايدئولوژيك اسيد‌پاشي

شهبازي، رامتين

شيراز، رهام

1399

114 ص.: مصور

The possibilities in promoting the representative regime to an esthetic regime as a social action per Jacques Rancière’s theories: An Investigation into Iranian photography from 1390 to 1397

3291

كارشناسي ارشد

3290