1347

مهندسي معماري

نياز به مسكن تجمعي در شهرها با توجه به رشد جمعيت رو به افزايش است. از طرفي ساخت مجتمع هاي آپارتماني متداول به اين دليل كه غالبا در راستاي اقناع نيازهاي مالي كارفرما صورت مي گيرد، بيش از نياز جامعه بوده است. در چنين شرايطي انبوه سازي، عاملي خواهد بود كه منجر به كاهش كيفيت فضاي زيستي ساختمان ها مي شود. يكي از مسائل بسيار حياتي جهان امروز، نياز به مديريت منابع طبيعي است. محدوديت منابع زمين و همچنين انرژي، انسان را بر آن داشته است كه اساس كار خود را در فرايند طراحي و ساخت بناهاي مختلف، حفظ و مديريت منابع قرار دهد. پايداري، از مفاهيمي است كه طي دو دهه ي گذشته اهميت روز افزون پيدا كرده است. در حوزه ي معماري و ساخت، پايداري نه به عنوان يك سبك بلكه به عنوان يك راه حل در مواجهه با مسائل محيط زيستي و اقتصادي مطرح مي گردد. يكي از اركان مهم بحث پايداري در معماري، بحث محيط زيست و نحوه ي ارتباط با آن است. به همين منظور ملاحظات محيط زيستي ساختمان چه در فاز طراحي و چه در مرحله ي بهره برداري، از اهميت بالايي برخوردار است. اين مساله در مسكن تجمعي پررنگ تر مي شود. چرا كه ساكنين با شيوه هاي متفاوت زندگي و از اقشار مختلف، در تعامل با يكديگر در يك مجموعه ي مسكوني، مي توانند تاثير كاملا مثبت يا منفي بر محيط و منابع زيستي بگذارند. در اين راستا مي توان عوامل محيطي-رفتاري شاخص را در طراحي معماري مد نظر قرار داد كه زيستن در فضاي جمعي را با توجه به اقليم مورد نظر دلپذيرتر نموده و به بهبود ارتباط انسان و محيط در جهت حفظ منابع زيستي منجر شود. كليدواژه ها: مجتمع مسكوني، پايداري، تعامل اجتماعي، محيط زيست

كسرايي، داريوش

1399

115ص.: مصور (بخشي رنگي)، جدول

Designing a Residential Complex With a Sustainable Architecture Approach

9/19/2020 12:00:00 AM

Residential Complex , Sustainability , Social Interaction , Environment

3055

كارشناسي ارشد

3054