1051

زبان و ادبيات فارسي گرايش ادبيات پايداري

خاطره نويسي به مفهوم خاص امروز آن، در طول تاريخ ادبيات فارسي كمتر مورد توجه بوده و معمولاَ ارزش ادبي خاصي هم براي آن قائل نبودهاند. از دورة ناصرالدين شاه به اين سو توجه ويژهاي به آن شده است و با ظهور انقلاب اسلامي و تلاش هاي مردمي در جهت وقوع آن و سپس جنگ تحميلي عراق با ايران، افراد خوش ذوقي پيدا شدند كه با نگارش خاطرات خود، خاطره نويسي را وارد مرحلة جديدي نمودند. در نتيجۀ اين اقبال، در سال هاي اخير، با حجم زيادي از خاطره نگاشته ها مواجهيم كه اين حجم زياد اقتضا ميكند پژوهشگران با موازين علميآن ها را بررسي كنند. يكي از ملاك هايي كه ميتواند ارزش ها و كاستي هاي هر اثر را دريابد علم روايت شناسي است. روايت شناسي با بررسي عناصري از قبيل: «پيرنگ»، «شخصيتپردازي»، «راوي» و... ميتواند با شناساندن راه و رسم به كارگيري شيوه هاي درست داستانپردازي، شخصيت سازي، و انتخاب الگوي مناسب با محتواي داستان، و... نويسنده را در روايت داستان و رسيدن به هدف مورد نظرش ياري رساند. و در اين بررسيها به پژوهشگران نيز كمك كند. در اين پژوهش كوشيدهايم با معرفي دانش روايتشناسي به بررسي دو اثر دا و خانوادة تيبو بپردازيم. اين بررسي بر پاية پنج عنصر اصلي روايتشناسي- 1) پيرنگ و طرح؛ 2) شخصيت و شخصيتپردازي؛ 3) مكان؛ 4) زمان؛ 5) صداي راوي (زاوية ديد) - است. در اين پژوهش، هر يك از داستانها را بر پاية عناصر روايتشناسي، موشكافانه بررسي نموديم تا در مقايسة اين بررسيها نقاط ضعف و قوت داستان دا كه يكي از بهترين نمونه هاي داستان جنگ ماست تبيين شود. واژه هاي كليدي: روايت شناسي، پيرنگ، شخصيت پردازي، مكان، زمان، صدا يراوي، خانواده تيبو، دا.

مولودي، فؤاد

غلامرضايي، محمد

1397

201ص.