1019

سينما

مطالعه ي روايت مبتني بر پايان باز در آثار فيلم سازان نوگراي دهه ي هشتاد و نود سينماي ايران

در روايت شناسي نوين، دو عنصر آغاز و پايان از اهميت بسيار برخوردارند و با توجه به اهميت پايانبندي در كليت يك فيلم، اين پايان نامه بر آن است تا روايت هايي را كه منجر به پايان باز ميشوند مورد مطالعه قرار دهد. به اين منظور ابتدا معرفي مختصري در باب مقوله ي روايت و روايت شناسي از منظر روايت شناسان بزرگ، بالاخص ژرار ژنت، ارائه مي شود. سپس درباره ي پديده ي مدرنيسم و تحولات ناشي از آن،كه مقوله ي هنر را نيز تحت تاُثير خود قرار داد و سينما نيز قاعدتاً از اين تاُثيرات بي نصيب نماند و مؤلفه هاي هنر مدرن و تحولات اساسي كه در زمينه ي روايت در سينما به وجود آمد، توضيحاتي داده مي شود. يكي از اين تحولات به وجود. آمده در حوزه ي داستان روايي، تغيير در شيوه ي پايان بندي فيلم هاي سينمايي است. فيلم‌هاي سينمايي درنهايت به يك سكانس پاياني ختم مي شوند كه دركليت فيلم از اهميت بسيار برخوردار است. در هر دوره، فيلم‌هاي سينمايي با توجه به ساختاري كه براي خود برمي‌گزينند، از قواعد و الگوهايي متناسب با آن بهره مي گيرند؛ بنابراين ساختار روايي پايان باز، نيز مختص سينماي مدرن است. سينماي نوگراي ايران نيز در دهه ي اخير دست به تجربياتي در زمينه ي روايت مبتني بر پايان باز زده است كه موضوع اين پايان نامه است. هدف از پژوهش، ذكر اين نكته است كه هر روايتي را نمي تواند پايان باز داشته باشد. در پايان اين نتيجه حاصل مي شود كه روايت هايي را مي توان با پايان باز تمام كرد كه روايت خود سرشار از حفره هاي باز باشد.

فيلم داستاني تيك

روحاني، علي

روحاني، علي

1395

128 ص.

1/1/1900 12:00:00 AM

The Study of the Narrative Based on Open End in Iranian Cinema

modern narrative , ending , open ended , Gerard Genettes

2339

Short Film Tik!

كارشناسي ارشد

2338