1009

مهندسي معماري اسلامي

از زمان بنيان گذاري مساجد اسلامي توسط نبي اكرم (ص)، نه تنها به صورت شكلي مساجد متحول شده بلكه از نظر فرهنگي و اجتماعي نيز در جريان دگرگوني قرار گرفته و هويتي جديد براي آنها پديد آمده است. علي رغم پيشينه قوي مساجد در عملكردهاي مختلف و تاثيرگذاري آنها بر ساختارهاي اجتماعي، اقتصادي و كالبدي جامعه، در حال حاضر از ميزان تاثيرات آن در زمينه هاي مذكور كاسته و به تدريج جمعيتي كه به مسجد مي رفتند كم شده است و تغيير كرده اند و قشر جوان اقبال كمتري به مسجد نشان ميدهد. اين مقاله تلاش دارد تا در گام نخست، شاخص هاي كاركرد هاي فرهنگي- اجتماعي مسجد را، با مطالعه منابع و متون مختلف علمي و مطالعه مسجد النبي به عنوان اولين مسجد ساخته شده در زمان پيامبر، شناسايي كند. سپس با بررسي اين شاخص ها از منظر خبرگان و سپس كاربران عادي مسير بهتر جهت افزايش اجتماع پذيري در مساجد را شناسايي كند. اصلي ترين روش هاي تحقيق در اين پروژه، روش تفسيري-تاريخي و توصيفي – تحليلي بوده و دستيابي به اطلاعات در اين تحقيق مبتني بر روش هاي مطالعات كتابخانه اي و پرسشنامه صورت پذيرفته و در روند ارايه آن با تجزيه، تحليل و تركيب اطلاعات و با روش استدلال منطقي و تحليلي به ارايه رويكردي نوين در تعاملات اجتماعي با تقويت جايگاه مسجد در تعاملات اجتماعي پرداخته شده است. اين پژوهش در جستجوي كيفيتي است كه بيش از هر چيز بر ارتقاء حضور شهروندان در بخش هاي مختلف مسجد و در طول تمام شبانه روز تكيه دارد، مسجدي كه بخشي از زندگي محله اي- شهري است، مسجدي اجتماع پذير. يافته هاي پژوهش بيانگر آن است كه كيفيت مورد نظر مي تواند با رعايت توجه به زبان بيان معماري شامل فرم شناسي (با شاخص هاي جذابيت بصري، غناي كالبدي و غيره) و سازمان دهي فضايي (با شاخص هاي توجه به خلوت، مكان يابي و غيره) باعث افزايش اجتماع پذيري در مساجد شود.

حمزه نژاد، مهدي

داعي پور، زينب

1394

165 ص.: مصور، جدول، نمودار، نقشه

1/1/1900 12:00:00 AM

socialization , increased socialization , Indicators , mosque

كارشناسي ارشد